Het lijkt hem wel wat om even naar Noord-Noorwegen te gaan om het Noorderlicht te fotograferen. Natuurlijk op de juiste plaats en in de juiste tijd. Dat vergt enig onderzoek, maar het zou voorwaar de moeite waard zijn.
Denk ik ook. Lees verder »
Er zijn veel reacties binnengekomen op het bericht ‘De smouter is forever’, een ode aan een historische Zeeuwse gebakken koek. Ad Roelse uit Domburg doet met zijn gedicht hier in mooi, authentiek Walchers, ook een duit in dat zakje.
Je bin een smouter, zei m’n Opoe
en ze trok eel lilluk an m’n aer!
Mog ik di noe eigeluk groos op weze?
Of was ik vo een stuitje klaer?
Normaal kon’k er wè op taefel scheitte,
zo as m’n Oba aoltied zei.
Mè deu m’n ewig aerigeweere,
oak zelden echt een schone lei!
Gespanne keek ik ni de keukendeure,
wi ze as een roape deu verdween.
Mè even laeter fluusterde ze goaljoarig;
ier, smouters, proeft ér strek mè lekker een!
Ad Roelse
Het valt niet direct zo op, hier in deze platte provincie vol luidruchtige aandewegtimmeraars en andere non-talenten, maar de eenzame wolvin Marcelle Davidse gaat gewoon stilletjes haar eigen weg.
En dat loont. Lees verder »
Westkapelle is een tof dorp.
Laat ze maar lullen in Domburg, ook wel Aagtekerke-Noord genoemd. Nee, dan de Westkaap. Het dorp met de rode dakjes, de diek, de kreke, de toren, de heiploeg en het Polderuus. Westkapelle is cool.
Dat dacht ik gisteren op het terras van de tweede Traditiedag van het Polderuus. Ik zat daar eersteklas. De zienger van de heiploeg zette de Willem Twee in, de kraampjes van de oude ambachten trokken veel volk en overal om me heen hoorde ik het zangerige Zeeuws zoals je dat honderd jaar gelee hoorde. De mensen zeiden jes in plaats van ja. Zuivere taal en niet al te veel aangetast door de tijd.
Authentiek, is het goede woord. Lees verder »
Zeetje. Dat zeggen inwoners van Walcheren tegen een woedende, stuivende en krijsende Noordzee. Het is een liefkozende betiteling maar er zit toch vooral respect in dat verkleinwoord. En zo hoort het ook. De Noordzee is tenslotte geen klein bier. Lees verder »
Is de berg de weg? Wie weet. Ik zoek al een tijd naar een manier om mezelf beter uit te drukken in fotografie. En dat is een worsteling. Door mijn werk (journalist) ben ik sterk geneigd documentair bezig te zijn met foto’s. Dat is wel leuk, maar niet meer dan dat. Lees verder »
Het is alweer een tijdje geleden dat wolken met vulkanische as, afkomstig uit IJsland, deze kant op dreven. Jan de Jonge stond aan de waterkant bij Westkapelle. De zon ging onder, er kroop een kotter over de horizon, de lucht kleurde rood. Maar in die lucht hingen gordijnen van fijne as, je moest echt weten wat het was om het te zien en het te herkennen. Lees verder »
De eerste keer dat ik Tinu Beyeler zag, was in 1976 aan de rand van de Gaza-strook achter een fles Jack. Ik ging bij hem zitten. Nu vieren we zonder dat we dat zeggen 35 jaar vriendschap hier aan dat koffietafeltje in Thun. We zitten daar en lachen wat. Lees verder »